Een violist aan de piano

Een weg voor de muziek

Toen ik door lichamelijke ongemakken geen viool kon spelen, leefde er nog altijd muziek in mij. Die muziek wilde eruit. Gelukkig ontdekte ik dat de piano mij die mogelijkheid gaf. Tot op bepaalde hoogte, weliswaar… want een echt goede pianist ben ik niet. En uren maken op de piano om dat wel te worden behoorde evenmin tot mijn fysieke (en praktische) mogelijkheden.

Maar… Wat als de muziek die je zo prachtig, gelaagd en diepgaand in je hoofd hebt niet uit je vingers komt? En wat als je de mogelijkheid niet hebt om dat te leren?

Acceptatie en zelfkennis

Dan moet je het doen met wat je wél kan.

En dat heeft me een hoop geleerd. Nou vooruit, ik zal niet gaan beweren dat ik geen frustraties heb ervaren. Dat doe ik, net als iedereen, dagelijks. Nog altijd. Het hoort er ook gewoon bij en kan, zolang het in balans is, juist een drijfveer zijn om boven jezelf uit te stijgen.

Maar er is wel iets in mij veranderd: ik ben mijn innerlijke criticus beter gaan horen. Ik heb hem leren kennen én ben me minder afhankelijk van hem gaan opstellen. Beetje bij beetje kon ik er iemand tegenover zetten met compassie en gezond verstand.

Intern gesprek

“Dit klinkt nergens naar, studeer nou eens fatsoenlijk! Gewoon, zoals het hoort, consistent iedere dag! Met discipline! Anders wordt het niks!” zei mijn innerlijke criticus dan.

Mijn compassievolle en wijze zelf kon dan meewarig naar die criticus kijken en terugzeggen: “Ik begrijp dat je me wil helpen zo goed mogelijk te worden, maar dat is al wat ik doe. Dit is nu namelijk wat mogelijk is. En ik heb nu eenmaal veel rust nodig, op dit moment. En die ga ik nemen, want dat gaat mij beter helpen dan nu door te bikkelen.”

De innerlijke criticus pruttelde dan nog een beetje tegen, maar daar gaf ik niet zoveel aandacht meer aan. Ik luisterde weer wanneer hij wat opbouwenders te melden had.

Hoop, mildheid en voldoening

En ondertussen kon ik steeds een beetje meer. Steeds een beetje langer. Op slakkentempo vooruit, maar vooruitgang was er. Het was een grote weg richting mildheid. En… richting voldoening.

Imperfectie?

Hierbij deel ik dus een stukje pianospel met jullie. Niet omdat het perfect is. Want dat is het niet. Tenminste, niet naar mijn eigen maatstaven (die mijn innerlijke criticus nu hardop staat te scanderen). Gelukkig zegt mijn compassievolle zelf dat het ook niet perfect hoeft. Dat het gaat om het proces. Om de muzikale verbinding. Om het genieten van een fijn stukje Bach. Om het plezier te ervaren. Door het zijn in het hier en nu.

Dat is toch al perfectie op zich?

Wat denk jij?

We kunnen onszelf blijven pushen naar die onbereikbare perfectie. Maar is dat wel houdbaar op de lange termijn? Worden we daar wel écht beter van?

Misschien is het wel veel krachtiger om te kiezen voor de vrijheid om te groeien, te genieten van het moment, en de muziek vanuit je hart te spelen. En te accepteren dat groei soms sneller en soms langzamer gaat. Maar dat overmatig kritisch zijn op jezelf je niet per se harder doet groeien.

Heb je ooit een plantje sneller zien groeien als je daar je criticus op losliet?

Nee hè, dat dacht ik al…

Jouw weg naar een betere balans

Wil jij ook toewerken naar meer zelfcompassie en een gezondere relatie met je innerlijke criticus? Stuur me een berichtje, dan denk ik even met je mee.