Daar zit ik dan, in mijn frustratie.

Het schrijven van de blog die ik in mijn hoofd had lukt niet. Ik kom er niet uit. Het is een weerbarstig stuk tekst geworden dat maar niet gevormd wil worden naar mijn eigenlijke idee.

Eerdere inspiratie

Toen ik een tijd geleden de inspiratie voelde, was ik er enthousiast mee aan de slag gegaan. De woorden stroomden het scherm op en de inspiratie vormde zich tot een tekst. Tot ik op een gegeven moment vastliep. Op iets kleins. Goed, dat ene dingetje zou later wel komen, dacht ik. Daar maakte me ik niet zoveel zorgen om. Ik legde de blog weg, om hem later weer op te pakken.

Modder

Maar dat later oppakken bleek een ander effect te hebben dan waar ik op had gehoopt… Het ging van lastig naar moeizaam. De taak drukte op me. Zoals ik in het begin in de flow zat, in een snelstromende heldere rivier, zo kwam ik nu terecht in een ondoorwaadbare modderpoel. De deadline (die ik overigens aan mezelf had opgelegd) naderde. Mijn paniek groeide. Alsof er daadwerkelijk iets zou afhangen van deze blog.

Hoe harder ik me uit die modderpoel probeerde te vechten, hoe meer ik erin vast bleef zitten.

Ik probeerde van alles. Toevoegen. Weglaten. Herschrijven. En feedback vragen (die daadwerkelijk helpend was, trouwens, bedankt feedbackgevers!). Maar het haalde me toch niet uit die modder. Hoe kwam dat? Waar was de inspiratie naartoe? Waar was de positieve motivatie die ik eerder zo voelde? Het lukte niet. Er kwam niets meer uit mijn vingers.

Stoppen met vechten

Daarom besloot ik maar even te stoppen met vechten.

Mijn laptop klapte ik dicht en mijn schrijfgerei nam ik mee de tuin in, om mezelf van wat reflectie te voorzien. Zo schreef ik wat voor me uit, zonder druk of verwachtingen, en liet de warmte van de zon op me inwerken. Mijn zoontje leidde me nog wat af door op hondenjacht te gaan en ik liet me door hem meevoeren. Een praatje met de buurvrouw, een knuffel met haar honden. Het cadeautje van een gedeeltelijke zonsverduistering bovendien. Het maken van een mooie foto daarvan.

Het herinnerde me er weer aan wat ik fijn vond. Ik genoot van wat er was.

Beklemming en reflectie

Eenmaal opgeladen, besloot ik weer terug te gaan naar mijn taak. Maar meteen overviel de beklemming me weer. Er was weerstand. Irritatie. Frustratie. Hoe kon ik dit nu voelen bij een idee waarover ik eerder zo enthousiast was?

En ineens begreep ik het. Het was een cocktail van perfectionisme, angst voor afwijzing, en het imposter syndroom.

Ik bekeek de modder die me omringde eens wat beter. Plotseling zag ik waaruit die eigenlijk bestond. Het waren gedachten. Zinnen als “Wie denk je wel dat je bent?” en “Wat heb jij nou te bieden?” blubberden door elkaar heen. “Waarom zouden mensen willen lezen wat jij schrijft? Ze hebben wel wat beters te doen!” zag ik daarnaast. En ook de zinnen “Je weet hier toch helemaal niks van?”, “Als het niet perfect is, is het waardeloos” en “Je ideeën doen er niet toe”. Daaronder las ik: “Waarom probeer je dit eigenlijk?”. En daarbij een grote klomp derrie van “Er klopt niks van” en “Jij kunt helemaal niet schrijven!”

Interessant…

Ruimte

Nu ik de tijd nam om hierbij stil te staan, werd de zuigkracht van de modder minder. Ik zat nog steeds in die poel, maar kon vanuit die plek mijn blik verruimen. Ik begon te zien wat zich daarbuiten bevond. Beplanting. Frisse groene sprietjes die voorzichtig boven de grond uit piepten. Knoppen aan de fruitbomen die traag openbarstten. Heerlijk geurende witte bloesems in een boompje verderop. Een vlinder die er omheen fladderde met zijn kleurrijke nieuwe vleugels.

En wil je weten wat me nog meer opviel?

Ik zag dat deze prachtige, levendige, zich ontluikende natuur óók niet perfect was. Geen bloesembloempje was helemaal gaaf. Geen sprietje groeide recht. Geen knopje was precies symmetrisch. En toch voelde het geheel helemaal oké. Meer dan oké: het voelde precies goed.

Perfect imperfect.

Uit de modderpoel

Uiteindelijk viel mijn blik op een laaghangende tak boven de modderpoel. “Neem je tijd”, stond erop. Ik reikte ernaar. Ik kon erbij. Ik probeerde hoe stevig die was. Stevig genoeg. Ik pakte de tak goed vast en trok mezelf met enige inspanning uit die ellendige poel omhoog. Eenmaal met vaste grond onder mijn voeten rustte ik uit en keek van een afstandje naar de plek die me gevangen had gehouden. Die was er nog steeds. De woorden waren er ook nog steeds. Maar ze waren wat verder weg. Ik had voldoende afstand om me weer vrij te kunnen bewegen.

Nieuwe focus

Om bij te komen van dit modderige avontuur gunde ik mezelf een ommetje in de omgeving. De focus even verleggend en vanaf een afstand reflecterend op mijn ervaring.

In het hier en nu richt ik mijn aandacht op de zon en de (im)perfecte bloesems. De blog, die nog altijd te midden van de niet-helpende gedachten in de modderpoel drijft, wacht geduldig. Toch wat verdrietig dat ik die nog niet heb kunnen redden, beloof ik dat ik later terug zal keren. Maar wel pas wanneer ik voldoende ben opgeladen door andere ervaringen. Met nieuwe gereedschappen en nieuwe moed. Ik weet nu waaruit de modder bestaat en vertrouw erop dat ik op een later tijdstip zal kunnen inzetten wat nodig is. En wie weet droogt het zonlicht de modderpoel in de tussentijd wel wat op.

Ontknoping

Ik bekijk mijn kleding. Er zitten nog wat restjes modder op. Ik stop even om ernaar te kijken.

“Wie denk je wel dat je bent?” staat er.

En “Je doet dit tóch voor niks!”.

De zon heeft deze drek inmiddels opgedroogd. Ik klop het van mijn kleding. Brokjes verdroogde modder vallen uiteen op het pad.

En ik loop verder.

ACT voor jou

Herken jij dit gevoel van vastlopen? Hoe ga jij door als dit gebeurt? En hoe kom jij in contact met je belemmerende gedachten?

Het proces wat ik hier beschrijf heeft veel met ACT te maken. Meer weten over ACT, of benieuwd hoe deze manier van werken jou zou kunnen helpen? In zowel behandeling als coaching is dit een zienswijze die veel mensen verder helpt. Wil jij dat ook? Neem contact met me op voor een gratis kennismaking en ik denk met je mee hoe jij tot bloei zou kunnen komen.

Blijf op de hoogte van nieuwe content

Vond je dit een leuke blog? En wil je meer lezen? Neem een kijkje op de blogpagina en schrijf je daarnaast in voor de nieuwsbrief. Dan ben jij als eerste op de hoogte van nieuwe content!